1- قالَ علیه السلام : مَنِ اسْتَحْسَنَ قَبیحا کانَ شَریکا فیهِ.

(کشف الغمّة :ج2)

ترجمه :  فرمود: هر که کار زشتى را تحسین و تاءیید کند، در عقاب آن شریک مى باشد.

2- قالَ علیه السلام : مَنِ اسْتَغْنى بِاللّهِ إ فْتَقَرَالنّاسُ إ لَیْهِ، وَمَنِ

اتَّقَى اللّهَ أحَبَّهُ النّاسُ وَ إ نْ کَرِهُوا.(بحارالا نوار: ج 75)

ترجمه :  فرمود: هر که خود را به وسیله خداوند بى نیاز بداند مردم محتاج او خواهند شد و هر که تقواى الهى را پیشه خود کند خواه ناخواه ، مورد محبّت مردم قرار مى گیرد گرچه مردم خودشان اهل تقوا نباشند.
3- قالَ علیه السلام : مَوْتُ الاْ نْسانِ بِالذُّنُوبِ أکْثَرُمِنْ مَوْتِهِ

بِالاْجَلِ،وَحَیاتُهُ بِالْبِرِّ أکْثَرُمِنْ حَیاتِهِ بِالْعُمْرِ.(کشف الغمّه : ج2 )

ترجمه :  فرمود: فرارسیدن مرگ انسان ها، به جهت معصیت و گناه ، بیشتر است تا مرگ طبیعى و عادى ، همچنین حیات و زندگى لذّت بخش به وسیله نیکى و إ حسان به دیگران بیشتر و بهتر است از عمر بى نتیجه .

4- قالَ علیه السلام : التَّوْبَةُ عَلى أرْبَع دَعائِم : نَدَمٌ بِالْقَلْبِ،

وَاسْتِغْفارٌبِاللِّسانِ، وَعَمَلٌ بِالْجَوارِحِ،وَعَزْمٌ أنْ لایَعُودَ.

(بحارالا نوار: ج 75)

ترجمه :  فرمود: شرایط پذیرش توبه چهار چیز است : پشیمانى قلبى ، استغفار با زبان ، جبران کردن گناه نسبت به همان گناه حقّاللّه و یا حقّالنّاس -، تصمیم جدّى بر اینکه دیگر مرتکب آن گناه نشود.
5- قالَ علیه السلام : الْعامِلُ بِالظُّلْمِ، وَالْمُعینُ لَهُ،وَالرّاضى

بِهِ شُرَکاءٌ.(کشف الغمّة : ج 2)

ترجمه :  فرمود: انجام دهنده ظلم ، کمک دهنده ظلم و کسى که راضى به ظلم باشد، هر سه شریک خواهند بود.