اشعار ولادت امام جواد ع(محمد بیابانی)
در آسمان، ستاره ی دیگر بیاوریم
باید دوباره نخل ولا را ثمر دهیم
یعنی به باغ عشق صنوبر بیاوریم
خورشید روی دیگری از نسل یاس ها
مهتابی از تبار پیمبر بیاوریم
ای جبرئیل مژده بده بر رضایمان
باید برای پر زدنش پر بیاوریم
تا چشم های ابتریان كورتر شود
باید دوباره سوره كوثر بیاوریم
این طفل باب رحمت و باب مراد ماست
از اهل بیت ماست همانا جواد ماست
دستان ابرها سبد گاهواره اش
پر می كشند حور و ملك با اشاره اش
دنیا ترانه خوان قدومش غزل غزل
جنت قصیده ایست ز یك استعاره اش
از عرش تا زمین همه صف بسته منتظر
دل بیقرار مانده به شوق نظاره اش
در لابه لای بال سپید فرشتگان
خورشید دیگری است رخ ماهپاره اش
غرق ستاره می كند آغوش عشق را
وقتی رسیده با قدم پر ستاره اش
با خنده اش گل از گل بابا شكفته است
بر روی دست مادرش آرام خفته است
وقتی كه آمدی تو، باران نزول كرد
از فرط شوق بر تنمان جان نزول كرد
جبریل بهر تهنیت از نزد كردگار
همراه خیل حوری و قلمان نزول كرد
گویا دوباره مثل تمام كریم ها
كاملترین كرامت انسان نزول كرد
در لیله های قدر خدا دفعه نهم
قرآن دوباره بر روی قرآن نزول كرد
ای یوسف رضا كه به بازار حسن تو
نرخ فروش یوسف كنعان نزول كرد
ای آسمان جود بباران كرامتت
در خرمن وجود بباران كرامتت
تو كوثر آمدی و ز كوثر چكیده ای
در ظلمت همیشه ی دنیا سپیده ای
تو اولین ولی خدایی كه این چنین
در سن كودكی به امامت رسیده ای
مأمون و پور اكثم ، نزد تو عاجزند
با تیغ علم گردنشان را بریده ای
تو آن نسیم سبز در اوج طراوتی
كه در كویر مرده دل ها وزیده ای
ما در مسیر پرتو باب المرادیت
تو در جوار جد خودت آرمیده ای
مرده است هر كسی نرود زیر دین تو
جان های ما فدای تو و كاظمین تو
پروردگارمان كه تو را آفریده است
ما را اسیر دست شما آفریده است
قبل از ازل كه وصله جود شما شدیم
مارا به خاطر تو گدا آفریده است
یعنی به جز شما به كسی رو نمی زنیم
وقتی جواد ابن رضا آفریده است
یعنی تویی كه نقطه عطف كرامتی
خالق برای جود خدا آفریده است
با هدیه اش برای امام رئوفمان
بابی برای حاجت ما آفریده است
با نام تو هر آینه دلشاد می شود
هر كس دخیل بنجره فولاد می شود
محمدبياباني