يا حضرت ام البنين س(بخش دوم اشعار)
گمان مكن پسرت ناتنی برادر بود
قسم به عشق، كنارم حسین دیگر بود
منال ام بنین و ببال از عباس
تو شیر مادر و شیر تو شیر پرور بود
سقوط قلعۀ خیبر اگر به نام علیست
فرات: خیبر دیگر؛ یل تو حیدر بود
ز شام تا به سحر دور خیمهها میگشت
كه ماه هاشمیان بود و مهر پرور بود
به لرزه بود از او پشت هفت پشت ستم
یل تو یك تنه یك تن نبود، لشگر بود
به جای دست روی چشم خویش تیر گذاشت
ببین كه تا به چه حدی مطیع رهبر بود
اگر فتاد روی خاك میشود پرپر
ولی گل تو روی شاخه بود و پرپر بود
شاعر : علی انسانی
اگر نشد که نهم رو به کربلای حسین
بقیع را کنم از گریه کربلای حسین
نگه به چهرۀ عباس کرده، میگفتم
هزار مرتبه عباس من فدای حسین
به دشت کرب و بلا تا کنند پرپرشان
چهار دسته گل آوردهام برای حسین
شب عروسی خود نیز با علی گفتم
چو من هزار عروسند خاک پای حسین
ز کودکی به عزیزان خویش میگفتم
که سر به دست بگیرید در هوای حسین
همیشه بود به هر جا نگاه عبّاسم
به ماه عارض و بر قامت رسای حسین
نگاه من هم از آن بود بر رخ عباس
که داشت جلوه ز روی خدانمای حسین
به چار نجل شهیدم درود باد درود
که بود پشت سر هر یکی دعای حسین
حضور فاطمه آرم به حشر چار ذبیح
که جانشان شده تقدیم در منای حسین
همیشه بود روان روح چار فرزندم
چو اختران ز پی ماه در قفای حسین
خدا گواست ز عباس بیشتر میبرد
دل مرا همه جا نام دل ربای حسین
به دشت کرب و بلا جای شاخۀ یاسم
به خاک پای وی افتاد دست عباسم
نسیم علقمه پیوسته میدهد خبرم
که پاره پاره چو گل گشت پیکر پسرم
به خون طپید لب تشنه ماه علقمهام
نشد که قطرۀ آبی برای او ببرم
به وقت مرگ غریبانه سر به خاک نهم
که از چهار پسر نیست یک پسر به برم
هزار بار الهی شود فدای حسین
نه جسم چار پسر، جان مادر و پدرم
خدا گواست که باشد فقط برای حسین
هر آن چه خون جگر میچکد ز چشمترم
چو شمع سوزم و در سوز خویش آب شوم
چنان که محو شود در شرار دل، اثرم
خدا گواست که اشک خجالت عباس
ز خون دیدۀ او بیشتر زند شررم
الهی آن که کنار دو دست عباسم
فتد به خاک قدمهای اهل بیت سرم
برای شیر خدا چار شیر آوردم
هزار حیف که امروز خم شده کمرم
ز دیدن سر مجروح دخترم زینب
به سان پیکر عباس پاره شد جگرم
چنان که خون چکد از «نخل میثم» زینب
ز دیده خون جگر ریزم از غم زینب
شاعر : غلامرضا سازگار (میثم)
وقت غروب، چشم ترش درد می کند
ذره به ذره بال و پرش درد می کند
کم کم که ماه می شکفد در برابرش
با رویت هلال، سرش درد می کند
بی اختیار وقت نگاهش به آب ها
قلبش به یاد گل پسرش درد می کند
باید که از بقیع به سوی منزلش رود
پر زحمت ست چون کمرش درد می کند
هر چند کنج خانه کسی نیست منتظر
این بیت حزن، بوم و برش درد می کند
تنها نه محض خاطر آن چار شیر نر
این خانه سال هاست، درش، درد می کند
اما هزار شکر که شب ها منور است
از نور خواهری که پرش درد می کند
هر شب می آید از پی دلداری زنی
با این که جسم محتضرش درد می کند
یک سال و نیم تلخ، شبیه دو ماه و نیم
با یاد کوچه ها جگرش درد می کند
شاعر : علی لواسانی
ای گل گلزار اخلاص و یقین
بانوی کاخ شرف ام البنین
نام نو چون فاطمه، بُد فاطمه
قدر تو معلوم باشد بر همه
ای همه پاکان گواه پاکیت
عشق مات از شوکت افلاکیت
گوهر ارزندۀ صبر و یقین
همسر پاک امیر المؤمنین
اسوۀ ایمان و ایثار و ادب
مادر شیر شجاعان عرب
ای ارادتمند زهرا و رسول
ای امانتدار گل های بتول
تا قدم در خانۀ عصمت زدی
گل به فرق خویش از عزت زدی
روز اول با هزاران زیب و زین
خوانده ای خود را کنیز زینبین
در وفا داری تو ای با وفا
می توان گفت از ره صدق و صفا
صبر در کانون تو تحصیل کرد
زینب از تو بارها تجلیل کرد
ای که گفتی همره اشک دو عین
چار فرزندم به قربان حسین
حق گواه بینش و دانائی ات
جان فدای اشک عاشورائی ات
عاقبت با آن همه قدر رفیع
جای بگرفتی به دامان بقیع
کاش روزی چون کبوترهای عشق
وا کنم از شوق جان پرهای عشق
پرزنم تا روضۀ پاک بقیع
سر نهم با گریه بر خاک بقیع
چون «وفائی» با دل و جانی حزین
گریم و گویم که یا ام البنین
شاعر : سید هاشم وفایی
در عشق اهل بیت كه فانی ترین شدی
خود قبله ی قبیله ی اهل یقین شدی
ای معنی نجابت و ای مظهر حیا
بانوی خانه ی شه خانه نشین شدی
با نیّت كنیزی اطفال فاطمه
اُمّ الوفا، عروس ابوالمؤمنین شدی
از عطر مهربانی و عشق و صفای تو
بیت "علی" شبیه بهشت برین شدی
آورده ای پسر كه شود یاور حسین
تنها تویی، تویی، تو كه اُمّ البنین شدی
حور و ملك به منصب تو رشك می برند
در بین مادر شهدا بهترین شدی
راهی ست از مزار تو تا منتهای عرش
با تو بقیع فخر تمام زمین شدی
شاعر : رضا فراهانی
نگاه می کند و چشم های تر دارد
برای ام بنین یک نفر... خبر دارد
خدا کند که مراعات سن او بشود
خبر، خبر... همه بر قلب او ضرر دارد
نخواست که بپرسد جه شد ابالفضلش!!؟
سوال بود برایش... حسین سر دارد؟
براش گفت چه شد؟ ماجرا چه بود؟ آن که
به روی آینه اش گرد از سفر دارد
تمام واقعه این بود: بین نخلستان
جماعتی سر حمله به یک نفر دارد
تمام قامت او را به باد می دهد و
بدون آن که ز چشمش، دست بر دارد
شهید می شود عباس نه!... حسین دمی
که جان سپردن عباس را نظر دارد
گذشت واقعه اما تصورش باقی ست
هنوز مرد خدا دست بر کمر دارد
ز سمت علقمه سمت خیام می آید
چرا که پیکر عباس درد سر دارد ...
هنوز رفتن عباس و خیمه ها باقی ست
به روی گونه ی طفلی ست شام فردا ...ردّ
ز ضربه ی عجیب و غریب بی رحمی
که قصد بی ادبی با سر قمر دارد
شنید ام بنین، گفت: نام من این نیست
کسی ست ام بنین... لا اقل پسر دارد
شاعر : مجتبی کرمی
یکی از نشـانه هاى نیروى ایـمان حضـرت ام البنین سلام الله علیها ایـن بود كه بشـیر پـس از ورود به مـدینه هـر گاه خبـر شهـادت یكى از پسرانش را به او مى داد، مى گفت: از حسین علیه السلام
برایم بگو.پس از آنكه خبر چهار پسرش را به او داد گفت: بندهاى دلم را پاره كردى، فرزندانم و هر چه در زیر آسـمان اسـت فداى حسین علیه السلام باد.
با كاروان حسینى، ج6، ص 375؛ به نقل از تنقیح المقال، ج 3، ص 70
رفتی ولی ای پارهی تن برگردی
من منتظرم تا به وطن برگردی
جان تو و جان این عزیزان، عباس!
هیهات که بی حسین من برگردی
×××
آن روز اگر خیمهی ماتم می زد
بر مُلک أدب دوباره پرچم می زد
هر قدر هم از مشک و علم می گفتند
تنها ز حسین فاطمه دم می زد
شاعر : یوسف رحیمی
سلام از من و پروردگار داور من
به فاطمه، به حسین و حسن، به شوهر من
منم که همسری شیر حق نصیبم گشت
منم که سرور عالم علی است همسر من
منم که چار پسر زادهام برای علی
منم که امّ بنین گشته نام دیگر من
کنیز حضرت زهرا شدم به بیت علی
مقام فضّه به من داد حیِّ داور من
منم که دخت علی مادرم خطاب نمود
منم که عمّه ی سادات گشته دختر من
زهی به بخت بلندم که از نخست مرا
برای شیر خدا پرورید مادر من
چه افتخار از این به که هدیه شد به حسین
چهار دسته گلِ غرقه خون و پرپر من
سلام باد به عباس و عون و عثمانم
درود بر تن غلطان به خون «جعفر» من
مرا که فاطمه شد نام از ازل سرّی است
که رنگ فاطمه گیرد ز پای تا سر من
از آن به فاطمه نامیده گشتهام ز آغاز
که وقف فاطمه گردند چار کوثر من
طلوع کرد سه تابنده اختر و یک ماه
ز سبز دامنِ پاکِ شهید پرور من
خدا مرا پسری داد از ره یاری
که کرد بر پسر فاطمه علمداری
شاعر : غلامرضا سازگار(میثم)
بدون ماه قدم می زنم سحر ها را
گرفته اند از این آسمان قمرها را
چقدر خاک سرش ریخته است معلوم است
رسانده است به خانم کسی خبرها را
نگاه کن سر پیری چه بی عصا مانده
گرفته اند از این پیر زن پسر ها را
چه مشکل است که از چهار تا پسرهایش
بیاورند برایش فقط سپرها را
نشسته است سر راه، روضه می خواند
که در بیاورد آه ...آه رهگذرها را
ندیده است اگر چه، ولی خبر دارد
سر عمود عوض کرده شکل سرها را
کنار آب دو تا دست بر روی یک دست
رسانده است به ما خانم این خبرها را
بشیر آمد و گفتی که از حسین بگو
ز عون دم زد و گفتی که از حسین بگو
ستاره بودی و یک دفعه آفتاب شدی
برای خانه مولا که انتخاب شدی
به خانه ی ولی لله اعظم آمدی و
دلیل عزت قوم بنی کلاب شدی
به جای این که شوی مدعی همسری اش
کنیز حلقه به گوش ابوتراب شدی
تنور خانه ی حیدر دوباره گرم شد و
برای چرخش دستاس انتخاب شدی
چهار تا پسر آورده ای برای علی
که جای فاطمه ام البنین خطاب شدی
دلت همیشه چنین شوهری دعا می کرد
تو مثل حضرت صدیقه مستجاب شدی
اگر چه ضرب غلافی به بازویت نگرفت
میان کوچه به دیوار زانویت نگرفت
تو را به قصد جسارت کسی اسیر نکرد
به چادر عربی تو خار گیر نکرد
تو را که فرق علی دیده ای و خون حسن
به غیر کرببلا هیچ چیز پیر نکرد
به احترام همان تکه بوریا دیگر
زمین خانه ی تو نیت حصیر نکرد
از آن زمان که شنیدی خزان گل ها را
هوای کوی تو باغ دل پذیر نکرد
چه خوب شد که نبودی و کربلا بینی
که دست دشمن دون رحم بر صغیر نکرد
به نعل تازه گرفتند تا بدن ها را
به ضرب دست و لگد می زدن زن ها را
شاعر : علی اکبر لطیفیان
چهار مرتبه بانو! برای تو خبر آمد
چهار بار دلت کوه شد به لرزه در آمد
تو منتظر، تو گدازنده بر معابر خونین
مسافر تو نیامد مسافری اگر آمد
چهار مرتبه شنزارهای ظهر، تنت را
گریستند و تو را داغهای مستمر آمد
چنان گریستهای روزهای خستگیات را
که تکّه تکّه خاک بقیع نوحهگر آمد
از آن گلایه تلخت به گوش علقمه بانو!
هر آن چه رود از آن لحظه سر به زیرتر آمد
چهار بار پسر رفت و اسب رفت و تو بودی
چهار بار تو بودیّ و اسب بی پسر آمد
تو کوه بودی و از پشتِ شانههای بلندت
چهار مرتبه خورشید سر بریده برآمد
شاعر : حسین هدایتی
