در كنج ويران        غوغا به پا شد
طفل سه ساله         حاجت روا شد
گويد خوش آمد        با چشم گريان
ذكر لبانش           بابا حسين جان
            بابا حسين جان (3)
بابا نظر كن              بر روي نيلي
از پا فتادم              از ضربِ سيلي
بگشا دو چشمت        بر روي دختر
رويم شده چون           رخسارِ مادر
         بابا حسين جان (3)
بر جسم كوچك              دارم نشانه
هم جاي سيلي                هم تازيانه
پاي برهنه                در آن بيابان
زخمي شدم از             خارِ مغيلان
         بابا حسين جان (3)
امشب سر تو             بر دامن من
گرديده نزديك            جان دادن من
پيوسته اين را             با تو بگويم
آيم كنارت                پيش عمويم

*******************************

رفتي سفر پدر               بي پيكر آمدي
كنجِ خرابه اي            خونين سر آمدي
دردت به من بگو             بابا سخن بگو
باباي من حسين (3)
پيشانيت چرا؟              بشكسته ماه من
لب هاي خوني ات           شد سوزِ آه من
پيشت نشسته ام               باباي خسته ام
باباي من حسين (3)
رأست چرا پدر                خاكستري شده
بزم خرابه را                    چون زيوري شده
آمد مسافرم                            آرامِ خاطرم
باباي من حسين (3)
از شمسِ رويِ تو               بوسه شد حاصلم
گلگون لبان تو                     گريده قاتلم
بر من نظاره كن          مويم تو شانه كن
باباي من حسين (3)